چند ساعتی بیش تر..نمانده.....تو..کم کم می روی..و مرا در اوج تنهایی رها میکنی.. من..منی که جز تو در  این سرا آشنایی..ندارم..منی که شب و روز در حسرت آغوشی گرم..چشم  به چشم این آدمها دوخته ام..آه...چه نگاه ملتمسانه ای.....و...هیهات....چه جواب های بی شرمانه ای..!..

تو می روی و من..در حسرتت چشم به آسمان می دوزم...حالا دیگر هیچ چیز مهم نیست...همه جا تاریکی مخض است...و سکوتی سنگین..حالا دیگر من مانده ام و..جاده....و..تنهایی...

..دوباره.....در خیابان های شلوغ شروع به قدم زدن می کنم.....و در حسرت یک آشنا..می سوزم!.. ...سر در گریبان میکشم..و..چشم هایم را به زمین..خیره میکنم.....گاهی چشم هایم را می بندم..و آروز میکنم!..آرزو میکنم..که دستی  شانه هایم را  بلرزاند..و..و..مرا در آغوش بکشد!.!... آااه....چه آرزوی ساده ای بزرگ ترین آرزوی من شده است...!

حالا دیگر چشم هایم خیس شده است... و خدا خدا میکنم..که مبادا کسی از من آدرسی بپرسد..و یا آشنایی به مرا ببیند!.....دیگر به آسمان هم حسادت میکنم..که ابری سنگین  او را در آغوش کشیده! البته ..اینجا هیچ چیز به اندازه ی سنگینی نگاه آدمها مرا اذیت نمی کند!..تیر های چراغ برق چشمک می زنند....برجک ها هم مثل من-مثل همیشه - تنها ماده اند...ستاره ها هم که پنهان شده اند..و مردم این شهر هم.. چه سراسیمه در حال عبور هستند...!..خیلی دلم میخواهد بدانم ان ها برای چه این همه عجله میکنند!؟؟.. ..اصلا..می خواهند کجا بروند!؟؟؟

برایم سوال شده..آخر چرا..؟؟ ...تو که میدانستی..این "من"..بدون تو هیچ می شود...تو که می دانستی..من کسی جز تورا نمیشناسم...کسی..جز تو..هم مرا نمی شناسد...تو..می فهمیدی..که بدون تو نیست می شوم..نابود..می شوم...تو که می دانستی..بدون تو..اسباب خنده ی آین آدها میشوم.....تو همه ی این ها را می دانستی و رفتی؟..رفتی و مرا  به حال خود رها کردی؟..  تو همیشه میروی.. همیشه..مرا تنها می گذاری....همیشه..قول..میدهی.....همیشه..به قول هایت عمل..میکنی ...تو خیلی..خوبی!..اما همیشه مرا تنها می گذاری...

...

وای...ببخش عزیزم...من دوباره..پر توقع شده ام...دوباره..گلایه کردم...نباید اینطور می شد... مرا ببخش.. باشد..هر چه  تو بگویی...من..فقط انتظار میکشم...شاید اصلا نقش من هم همین باشد...

قصه ی رفتن تو....دیگر تکراری شده....اما این بار کمی فرق دارد...!..گرچه این بار..هم..به من قول دادی..که زود می آیی....اما..این "زود" کمی دیر تر شده!....وقتی که میرفتی...گفتی از این به بعد..هم کمتر هم دیگر را خواهیم دید.....من هیج جیز نگفتم...فقط گونه هایت را بوسیدم..و..تو چه بی تفاوت رفتی..چه بغض سنگینی بود....

شب یلدا..همه جشن می گیرند!..همه می خندند....اما من...دیوانه تر از همیشه...در انتظارت  می نشینم...وچشم به ابر ها می دوزم...نمیدانم...آدم ها..از غم تنهایی من جشن  می گیرند...یا از غم دوری تو...آنها جشن میگیرند..چون تو دیر تر می آیی؟!..

نمیدانم...این یک قیقه دیر تر آمدنت را خواهم توانست تحمل کنم...یا نه؟..همه جشن می گیرند..و من منتظر می مانم...این یک دقیقه..بزرگ ترین یک دقیقه ی عمر من است... امشب تا صبح بیدارم می مانم..و دیدن دوباره ات را انتظار می کشم...خورشید تن طلایی من...